Najlepsza z możliwych rzeczywistości – tu i teraz
Moje obecne przemyślenia prowadzą mnie do jednego, dość wymagającego wniosku: niezależnie od tego, czy się z tym zgadzamy, czy nie — każdy z nas doświadcza w tej chwili najlepszej z możliwych rzeczywistości
. To zdanie może budzić opór. Umysł natychmiast podsuwa kontrargumenty:
„Byłoby lepiej, gdyby…”, „Powinno wyglądać inaczej…”, „Jeszcze nie teraz…”. I właśnie w tym miejscu zaczyna się coś ciekawego.
Czy rzeczywiście mamy przestrzeń na negocjowanie z życiem?
Droga przez to, co się wydarza;
To, co ma się wydarzyć, wydarza się — niezależnie od tego, czy przypisujemy sobie sprawczość i nazywamy to kreacją, czy uznajemy to za bieg zdarzeń poza naszą kontrolą. Możemy interpretować, nadawać znaczenia, budować narracje, ale sam fakt „tego, co jest” pozostaje niezmienny w danym momencie.
Dlaczego uważam, że to, co już jest, nie jest najlepsze z możliwych?
Jeśli pojawia się w nas głos mówiący: „To byłoby dobre, gdyby tylko wydarzyło się jeszcze coś innego” — warto się mu przyjrzeć. To właśnie ta część nas zostaje ujawniona poprzez refleksję. To ona pokazuje nasze uwarunkowania, przekonania, oczekiwania wobec świata. Czyj to właściwie głos? Najczęściej — uwarunkowanego umysłu. Umysłu, który porównuje, ocenia, projektuje przyszłość i rozpamiętuje przeszłość. To naturalne. Ale jednocześnie niekoniecznie jest to perspektywa, która widzi całość. Z poziomu głębszej obserwacji rzeczywistość jest prostsza:
coś się dzieje — albo się nie dzieje.
Każdy etap ma swój sens:
I właśnie to, co się wydarza (lub nie), jest na dany moment dokładnie tym doświadczeniem, które umożliwia nam przejście przez określony etap. Przez cykl. Przez proces, który — choć nie zawsze komfortowy — poszerza naszą świadomość.
Dodaj komentarz
Komentarze